Grote woorden. Geen consequenties. Geen leiderschap.

Gisteravond gebeurde het wéér.
Op initiatief van DPL werd voor de tweede keer een interpellatiedebat gehouden over het AZC-dossier en de inmiddels beruchte €1.000-regeling.
Je hoopt dat zo’n tweede debat iets oplevert. Dat er geleerd is. Dat er eindelijk wordt gezegd: dit was niet goed. Dat er verantwoordelijkheid wordt genomen.
Maar wat we zagen, was het tegenovergestelde.
We zagen een college dat blijft wegkijken.
We zagen een wethouder die bleef uitleggen, maar niets erkende.
En we zagen coalitiepartijen die elkaar vooral uit de wind hielden.

We zagen falend bestuur.


Het begon met een simpele werkelijkheid

De wethouder zegt: er is geen objectief veiligheidsprobleem.
En toch komt er een regeling waarmee omwonenden geld krijgen om zich te ‘beveiligen’.
Dat is niet alleen tegenstrijdig. Daarmee zet je een beeld neer dat je niet meer ongedaan maakt.
Want als je als gemeente geld geeft voor beveiligingsmaatregelen rond een AZC, dan wek je de indruk dat mensen zich tegen asielzoekers moeten beschermen. En precies dat is er gebeurd. Lochem kwam landelijk in het nieuws, met verbazing en afschuw.

Dit was voorspelbaar.
Iedereen met een beetje politiek gevoel kon dit zien aankomen.
Maar in het college was dat besef er blijkbaar niet.

Omwonenden werden wéér niet serieus genomen

Omwonenden worden in dit dossier telkens weer behandeld alsof ze een bijzin zijn.
Terwijl het juist een redelijke groep is.
Die het gesprek is aangegaan, ook als dat lastig was.
Dat vraagt iets terug van het bestuur.
Respect. Duidelijkheid. Zorgvuldigheid.

En wat kregen zij?

Een regeling die niets doet voor hun wooncomfort.
Die hun gevoel van veiligheid niet vergroot.
En die vooral uitstraalt: regel het zelf maar.

Dat is geen steun. Dat is afschuiven.

“De media hebben het gedaan”

En toen kwam het moment dat je denkt: nu gaat er iets vallen.
Nu komt er zelfreflectie.

Maar nee. De wethouder schoof een belangrijk deel van de ophef richting  ‘de media’ en de beeldvorming.
Dat is precies de verkeerde reflex.

Goed bestuur gaat niet over klagen dat anderen je verkeerd begrijpen.
Bestuur gaat over snappen wat je zelf oproept.

Als je een beveiligingssubsidie rond een AZC introduceert, weet je dat dat gevolgen heeft. Die gevolgen moet je vooraf wegen. Dat hoort bij besturen.

 “Een vreemde opdracht van de raad”

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam er een uitspraak die alles pijnlijk samenvatte. De wethouder zei dat de opdracht van de raad eigenlijk vreemd was, en dat de enige fout van het college was dat men niet even had gecheckt of de raad het 'echt wel zo bedoelde'.

Laat dat even landen.

Niet: we hebben dit verkeerd ingeschat.
Niet: we hadden dit anders moeten doen.
Maar: de raad gaf een vreemde opdracht.

Dat is omkering van verantwoordelijkheid.
Dat is bestuur dat zich eruit probeert te praten door het bij de raad neer te leggen.

Terwijl de rolverdeling simpel is:
de raad stelt kaders, het college voert uit. Punt.

Als een opdracht niet duidelijk is, ga je terug naar de raad vóórdat je iets in gang zet. Niet nadat het landelijk is ontploft.

Geen excuus. Geen echte erkenning.

Wat er gisteravond óók niet kwam, was een helder excuus.
Er werd gesproken over 'vervelend' en 'jammer'. Er werd gezegd dat het 'anders is uitgepakt dan bedoeld'.

Er lag een kans om leiderschap te tonen: erkennen dat dit fout was en daar verantwoordelijkheid voor nemen. Die kans liet het college liggen. Waar iedereen op bleef wachten was: wij hebben dit verkeerd gedaan, en dat spijt ons.

En precies dat maakt het zo frustrerend.
Want zonder erkenning kun je ook niet herstellen.
Zonder erkenning blijft het patroon bestaan: doorduwen, uitleggen, relativeren, doorgaan.

En dan de coalitie

Coalitiepartijen hadden gisteravond de kans om te laten zien dat zij boven partijbelang uitstijgen. Dat zij bereid zijn hun eigen college te corrigeren. Dat zij begrijpen wat dit dossier heeft aangericht.

Maar die kans lieten zij bewust liggen.

Meedenken met Lochem noemde de regeling 'prima'. Alsof er niets gebeurd is. Alsof de landelijke ophef, de aantasting van vertrouwen en de stigmatiserende werking er niet toe doen.

D66 sprak over 'geen schoonheidsprijs', maar verbond daar geen enkele consequentie aan. Kritiek uitspreken zonder verantwoordelijkheid te nemen is geen moed. Het is gemakzucht.

En dan Gemeentebelangen. In de media nam fractievoorzitter Anja Rouwenhorst nadrukkelijk afstand van deze regeling. Op sociale media. Op landelijke televisie. Stevige woorden. Duidelijke afkeuring.

Maar in de raadszaal gebeurde het tegenovergestelde.
Daar werd die afstand niet omgezet in een afkeuring. Daar werd het college niet gecorrigeerd. Daar werd uiteindelijk gewoon meegestemd om het college overeind te houden.
Dat is geen nuance. Dat is inconsequent.

Wie buiten de raad zegt dat een besluit onzorgvuldig is, maar binnen de raad weigert daar politieke consequenties aan te verbinden, verliest geloofwaardigheid.

Inwoners zien dat verschil.
Omwonenden zien dat verschil.
En toekomstige AZC-bewoners zien dat verschil.

Uiteindelijk haalde de motie van afkeuring het net niet: 11 voor, 12 tegen.

Het college gaat gewoon door.

En de coalitie laat zien dat woorden blijkbaar goedkoper zijn dan daden.

Dit is waarom de verkiezingen ertoe doen

Over twee weken kiest Lochem een nieuwe raad.

En dan gaat het niet alleen om standpunten.
Dan gaat het om iets fundamentelers: welk soort bestuur wil je?

Een bestuur dat fouten durft te erkennen.
Dat verantwoordelijkheid neemt.
Dat begrijpt wat woorden en besluiten doen in een samenleving.

Of een bestuur dat telkens weer hetzelfde patroon laat zien:
besluiten nemen zonder de raad echt mee te nemen, omwonenden onvoldoende serieus nemen, en als het misgaat wijzen naar de media of naar 'de opdracht'.

DPL kiest daar niet voor.

Wij blijven zeggen wat gezegd moet worden. Juist als het schuurt.

Omdat omwonenden recht hebben op serieus bestuur.
Omdat toekomstige AZC-bewoners recht hebben op menselijkheid in plaats van stigma.
En omdat Lochem beter verdient dan politieke reflexen en afschuiven.

En dat begint bij de keuze op 18 maart.