Het sportdebat van gisteravond voelde goed. De sfeer was open en respectvol. Sporters, vrijwilligers en politici met elkaar in gesprek, zonder scherpe tegenstellingen. Dat stemt hoopvol. Zeker omdat vrijwel alle partijen uitspraken dat sport en bewegen de komende raadsperiode hoger op de agenda moeten komen.

Dat alleen al is winst.

Maar eerlijk is eerlijk: wie goed luisterde, hoorde ook waarom sportverenigingen al zo lang vastlopen. Iedereen zegt dat sport belangrijk is. Iedereen wil vooruit. Alleen blijft het vaak bij woorden. En dat is precies waar sporters en vrijwilligers al jaren tegenaan lopen.

Wat mij vooral opviel, was de spanning tussen ambitie en realiteit. Er werden veel goede ideeën genoemd. Meer aandacht voor accommodaties. Betere ondersteuning van verenigingen. Meer waardering voor vrijwilligers. Maar op één cruciale vraag bleef het vaak stil: hoe maken we dit daadwerkelijk mogelijk?

De begroting moet sluitend zijn. Er komt niet ineens extra geld bij. Als je dat niet benoemt, blijven plannen vrijblijvend. Dan schuift de oplossing steeds door naar later. En dat is wat de afgelopen jaren te vaak is gebeurd.

Voor DPL begint geloofwaardig sportbeleid juist daar: bij eerlijk zijn over keuzes.

Wij stellen voor om geld vrij te maken uit de algemene reserve. Niet omdat we lichtzinnig omgaan met gemeenschapsgeld, maar juist omdat die reserve is opgebouwd doordat er jarenlang structureel geld overbleef door slecht te begroten. Geld dat toen al ingezet had kunnen worden voor sport, leefbaarheid en preventie. Als dat was gebeurd, stonden veel verenigingen nu niet met het water aan de lippen.

Ons voorstel maakt het verschil tussen goede bedoelingen en uitvoerbaar beleid.

Daarbij kiezen wij bewust voor een andere aanpak dan we tot nu toe hebben gezien. Geen groot plan dat van bovenaf wordt opgelegd. Geen blauwdruk die voorbijgaat aan de praktijk. Wij geloven in een bottom-up benadering.

De ideeën over wat nodig is, moeten komen van de verenigingen en de vrijwilligers zelf. Zij weten waar de knelpunten zitten. Zij weten wat werkt. De rol van de gemeente is daarbij essentieel, maar anders dan voorheen: duidelijke kaders stellen, regie houden, plannen beoordelen en vooral zorgen dat goede plannen ook echt worden uitgevoerd.

Wat mij ook raakte tijdens het debat, was de vermoeidheid bij vrijwilligers. Besturen die vastlopen in regels, procedures en onzekerheid. Dat is geen onwil, dat is overbelasting. Wie wil dat verenigingen blijven draaien op vrijwillige inzet, moet het besturen eenvoudiger maken. Minder regeldruk. Meer ondersteuning. Meer vertrouwen.

Het debat liet zien dat er brede bereidheid is om sport serieuzer te nemen. Dat biedt kansen. Maar alleen als we nu durven doorpakken. Zonder concrete keuzes en zonder financiële onderbouwing blijven we opnieuw steken in gesprekken.

DPL wil dat doorbreken.
Niet alleen praten over sport.
Maar doen wat nodig is.

Samen met sporters.
Samen met vrijwilligers.
En wat ons betreft ook samen met andere partijen.

Maar wél met een stevige ambitie, een duidelijke koers en echte keuzes.

Sport verdient meer dan warme woorden aan het begin van een campagne.

Sport verdient structurele aandacht, uitvoerbaar beleid en een gemeente die naast de verenigingen staat.

Dat is de overtuiging waarmee ik gisteravond aan tafel zat.

En dat is waar DPL voor staat.